19 November 1843, er was een grote storm, Astrikus keek naar
de kapitein, die keek met een bezorgde blik terug. ze hadden wel vaker stormen
meegemaakt, maar deze was anders, deze was groter, sterker, het leek erop te
focussen om het schip de landrot te laten kapseizen. Bliksem en regen kwam uit
de hemel, er was geen ontkomen aan. Na uren in de storm te hebben gevaren was de mast afgebroken. Astrikus had zich
vastgehouden aan de afgebroken mast. toen de zee weer rustig werd keek hij om
zich heen, maar er was niemand te zien, verder op in de zee zag hij het lijk
van de kapitein drijven, Astrikus schrok zich wild en besefte meteen dat hij
ook zou sterven als er geen wonder gebeurde, al het eten was weggespoeld. het
zag er slecht uit.
na dagen drijven was er opeens land een soort met donkere
bomen het zag er angstaanjagend uit. maar hij wist dat dit zijn redding kon
betekenen. Hij sprong het water in en zwom naar het land. Op het strand dacht
hij aan wat hij allemaal nooit meer terug zou zien: zijn vader en moeder, de
kapitein waar hij jaren mee had gereisd, zijn broertjes en zusjes, het kasteel
van zijn vader alle dingen die hij bereikt had in het leven waren door 1 storm
weggewaaid. Vroeger op kasteel Kraandijk, was hij kroonprins hij had werkelijk
alles bediende hulpjes vrienden een grote kamer met allemaal leuke boeken hij
was net in training gegaan bij de beste zwaardvechter van heel Scotia, hij had
al een paar lessen gevolgt en zijn leraar zag meteen dat hij uitzonderlijk goed
met het zwaard om kon gaan, varen was altijd zijn hobby geweest, tenminste tot
vandaag.
Na deze gedachte wist hij dat hij zou moeten overleven groot
en sterk moest worden om ooit, heel misschien zijn oude leven terug zou
krijgen, maar waar moest hij beginnen, toen wist hij het een oude houthakker
had hem geleerd om met 1 trap een boom neer te halen daar kon hij, als het hem
lukte een bijl van maken en meer hout gaan halen om een hut te maken.
